15 sierpnia 2020

Bojawiem

Są takie dni, wieczory, czy pół roku, kiedy to widzieć mało szczytnie godzi w rozumne serce wszechświata. Kiedy do marności upodabnia się twarz, rysy nabierają kształtów letniego zagubienia. Właściwości umykają przelotnemu spojrzeniu zza nie-do-widzianych mgieł. 

To serie strat, które uleciały niby dym o poranku, jasne wspomnienie paleniska wschodu. Nic nie stoi, lecz przeszkoda niewidzialny płaszcz zakłada, ze zmrokiem się zakłada, o włosy targając się Twe. 
                                                                                                                   Bez miary, bez żartów.
Świętobliwie, bez ogródek, boczne ścieżki zeszły na agonię betonu.
Swąd się wywodzi (lecz ognia nie widać) z dawnych dzielnic ładu.
  


I już on tylko, płomień bezwstydny, a kruchy, w jedyne oczy zapada

ogień goni ogień, łza dogania deszcz

2 czerwca 2020

opowieści o sikorkach, skrytych w mym dywanie.


          *** 
                                                                       *Grafomaństwo^2*
Próbuję nadgonić
czas zatracony                                                 Kiedyś na pewno
w odmętach myśli                                           Teraz
                                                                                          może
Szykanuję Prawdę
karmiąc Niepokój                                            Nie będzie już tak,
                                                                         że myśli rzucone
Zastój.                                                              na wiatr głębię swą
                                                                                         zatracą
Szukam i czekam
A należy iść bez ciebie przy boku.                  Nie będzie już chwili
                                                                         pustej goryczy -
                                                                         Dzban będzie pełny
                                                                         Lecz nie od twoich
                                                                                         łez
                                             
                                                                         Nie będzie sensu snuć
                                                                         marzeń bo marzenia
                                                                         dogonią rzeczywistość
                                                                         z prędkością mar

***

Samotność niesamotna, poszukująca              I tylko wtedy zrozumiemy że
spokoju                                                            Kiedy obdzielimy szczęściem się
Od spraw niewiele kornych by stawać się      nawzajem
marnymi                                                          za wszystkie chwile
                                                                         Na raz

                                                                         Ach, gdybyż można było tak.


                                                                         Małe szczęścia
                                                                         Winni
                                                                         Małym szczęściom
                                                                         Spójrz -
                                                                                        jak dużo!


28 kwietnia 2020

żałosny, ale prawdziwy

pełne są obrazy
te niespełna spełne
księżycowe obietnice
naczyń

parujące niewiadomą
ganią serca, co niewolą
gorzką splątaną
mnie już wołają


*

oby czasy złożone załatały
kary ustrzeżone stroniące nagany
ta niemowa tu już zdrożna
żadna postać chłodu godna
tu jest owo niespotkanie :

usta głodne
mu już płonne

*
samotniczo to ... z rozmachem.
żądam mienia,
strat nie przyjmę więcej.




22 kwietnia 2020

Koniec ery staszka.

Dokładnie. No i to byłoby na tyle. Na tym zakończę, aby nie było zbyt wielu pozytywnych informacji na raz;D