Bezduszność nie ma korzeni - jest wyolbrzymiona

Nie wiem czemu pragnę widzieć tyle twarzy

I skąd się bierze wdzięczny puls pod tekstem skóry

Wychodzę z bramy zamszonej;

Uchylają się drzwi waszych cieni

Swiatło

zawsze rysuje

jakiegoś Ciebie

Ciebie - kwieciarkę o włosach splątanych, bez pieniędzy w wiklinowym koszu

Ciebie - malarkę o oczach blond, w których widać strach

Ciebie - ojca uwikłanego w niepamięć czułości i przyszłego braku

Ciebie - troskę, siedzącą na kolanach wiary. Twoje spojrzenie nie obezwładnia, ono nie szepcze. Ono nie ma oczu. Ma dłonie, i obejmuje nimi splotem szyję zaufanego

Nie ma niczego innego jak tylko ty. Ty

tak właśnie

Zaczyn kwaśnieje - strumień świadomości

momenty

stagnacji nie ukoi słabość

staję się złudzeniem

bezczynną materią poznającą

ogrom cierpienia i swady, z jaką zadają Wam ból

jest pośredni

to, co pozostaje jest hałasem

niepokojem, z którego tak trudno zrezygnować

opuścić własne przyzwyczajenia

stany zakochania

tak prędkie, tak nieznaczące

szkoda na nie czasu

litości

nie chciałam niczego, przychodząc na świat

Zaczyn

 Napiszę Tobie to, co wspominałam dziś z pochmurną twarzą

 Opowiem Ci, gdzie rozstawiam akcenty i gdzie gna mnie mój smutek

 Nie nadążę za wszystkimi moimi myślami, ale oddam Ci je zawczasu

zanim pomyślą, że mogą być czyjeś inne.

Chyba nie wiem, dokąd zdąża moja porywczość zawziętość

sprzyja zapomnieniu o jedynej słusznej porywczości Twojego serca

ono porwało się na bilion kawałków

by mogła teraz iść spać i nie przejmować się zbytnio wojną, na którą nie mam wpływu

Buber mi wygadał...

W życiu ciągle się ktoś do nas zwraca, odpowiadać możemy myślą, słowem czynem, tworzeniem, wpływem. Zazwyczaj nie słuchamy wezwania skierowanego do nas albo przerywamy je paplaniną. Ale jeżeli słowo przychodzi do nas, istnieje na świecie ludzkie życie, chociażby było poszarpane. Rozpalenie odpowiedzi /…/ zdarzające się za każdym razem, kiedy spotykamy się ze słowem skierowanym do nas samych, nazywamy odpowiedzialnością. 

                                                                                                                  (Buber, 451)

ciekawość mnie zżera, nie jedyną zresztą

a tak często ostatnią, czy pierwszą

czy masz świadomość, że stałeś się bogatszy

będąc powiernikiem o mnie prawd

i czy odpowiedzialności tej

nie nazwałeś ambarasem

zakłamując dialog zaślepieniem

hańbią mnie te oskarżenia nieme

jak gdybyś nie znał słów pojednania

nie straszy mnie okres wypowiedzenia

nie martwią mnie odrazy tchnienia

ani nie wykluczają braki

nic nie zaburzysz, gdy zabrakniesz się dla mnie

gdyż wymościłam się nieskończonością

niczego tu nie brakuje

Pana również

ty - sedentarny, ja - ciekawska. masz rację

 wygląda na to, że ja byłam obcym (zmienny, nieuchwytny, sprzeczny)

 a ty cudzoziemcem (dziś przychodzi, jutro wychodzi, bo obcej zniknęły już drzwi)

Spotkaliśmy się, daję więc Ci miłość

nasza relacja nie trwa już zbyt długo,

bo ta miłość zdaje się być tobie wybujała, 

matczyna, natarczywa

być nie może!

't stand

 i think that i can't stand'

this miracle of living

but again

i don't want return to things that were

present

is what matters to me

i can't stand things that are too good to be a permanent state of sar's life

you know what i'm talking about?

it's like dancing through the rain

though tears are only appearing liquid

i don't know what to say to you

Jesus

I'm just

doubting that things are gonna stay the same

I  know, hear your smile

I know they won't last 

But world will last

And my existence i suppose

So how should i behave?

Pretending i'm not lucky?

Why are you... bestowing me so much?

Why 

I'm not gonna ask for the answer

I'm gonna stay in your heart

Hoping i won't burn...

urodziłam się za dnia

urodziłam się za dnia                            może też

o północy minut 6                                    zechcesz mnie

zmrok już topniał, kaszlał deszcz                stary czas, nie widać nas

nic wielkiego                                                     we mgłę spójrz

coś nieskończonego                                       i się rozraduj.

Serce drze stare szaty, rozrywa nie młode bukłaki lecz to co złe

a czego już nie-będzie.

5.11.21.

17. 11. 2021

 Urodziłam się dzisiaj

Ponownie —na przekór— wspomnieniom.

Waleczne konstelacje 

Obawia mnie myśl-dgnięteuczucie, że to chwila była a teraz zagięte

Potrwaj dłużej, o nadęty. Wykarm całkiem moje pięty

W przekroju

się rodziłam

Niczym dmuchawce o zachodzie

Ściemnia się coraz prędzej

Nie czekaj nie czekaj podprowadź swoje słowo do mnie, na szerokość ręki

Kroju plotek o naszej rękoręczności

Zawiązanej.

Nie chcę myslec o tym jako o niewidce-

Chustce, ktorej odebrano szczęście. 

Chcę myśleć dwojako– o marszach żałobnych

i grajkach chóralnym pod twymi oknami.

Stęskniona błogo

sław Boże imię.

Pod postaciami chleba czy zupy

Zazdrości czy hańby.

Chwal imię Tego, co drogi umiał

Połączyć, tak by się

Splotły w uścisku.

Oddałam mu wszystko.

Oddałam mu nas.

7 II 202

A na dobranoc
skosztuj oddechu dnia
Nie zapomnij o mnie
O cebuli i żeby kupić chleb na rano

Zapominasz zbyt prędko
Z pędem westchnień
zeschłych kałuż

Komu cię dam, komu ofiaruję skały, w kogo wrzucę mą egzaltację,
jak nie w ciebie.

Zanim zasnę, t o chce mi powiedzieć.

***

drzemać - "być w stanie
bezruchu, zastoju lub utajenia"

Póki śpię

masz czas

Nie próbuj mnie zbudzić

Bo nie wykonam tego polecenia

Wciąż i wciąż

Będę śnić mój sen

słodki jak poruszenie wiatru

<<<>>>

Śnię, choć nie sypiam,

Bo żyje snem słodkim niczym – magnolia

Nie ciśnie mi się na usta żadna odurzająca woń,

Lecz ja kwitnę, jak widać, i to nie tylko na wiosnę.

Do tych, co na świecie.

                                              

Love's not Time's fool

:)

Kiedyś

na pewno

Teraz – może

Nie będzie już tak, 

że myśli rzucone na wiatr

Głębię swą zatracą

Nie będzie

już Chwili pustej goryczy

–

Dzban będzie pełny

(Lecz nie od twych łez)

Nie będzie sensu snuć marzeń

Bo dogoni je prawda

z prędkością teraźniejszych mar.

. . .

I tylko kiedy obdzielimy się nawzajem

Szczęściem za wszystkie chwile

(tak Na raz) ...

Ach, gdybyż można było tak.

.

Małe szczęścia

Winni

Małym szczęściom

Patrz – ile one zawierają !

/ Jakie one piękne

Sorri am I

 Między nami do niczego nie doszlo

 Nawet nóg między nami niewprawnie

 Z tąd do tamtejszych szmat nieprzespanych

 Ginących w odmętach wirażach nieważnych

 Giń na moich oczach

 Gnij potulnie

Autostradą marzeń nie polecisz wtórnie

Mych pochmurnych d l o n i \ ś l a d

Tak Wymaże czas przewrotny.

][

Zakazany szmat podrękich

Prędkich doznań szybkich 

Dań

Kolorowy fałd udręki

Z koszem niepozałatwionych Spraw

[]

Zezem wrogich armii pup

Skarabeuszem podmorskich żeglug

Płynę pod wiatr zeschłych karków

Naniesionych piasków muld.

\\\

A Ty który si ę przyglądasz

Od niedawna 

                       moim dniom

Wiedz że żywot twych dni cienki

I nie przetrwa on ni w ząb.

Za rok cały Może dwa

Z naszych pleców wyrośnie garb

Ty ,ój zjesz, a Twoje ja

Na dokładkę będzie dzban

(A w nim Sraszek, Lulek, Badziąg

Piotr, i Skowron i Zębaty;

Ogon, Dziara, Krew i Pot

Oraz Głupi Mojej kot)

(ridiculous, right)

On my way home

Stop.

Notice

Have a talk

Smile

Go forth.

It's a wayfare

to your heavenly Father.

Do chuja z nim - i

 - kiedy się nauczę, żeby nie dawać uczuć 

in the western europe there's a concept of 'dangerous emotions'

in buddism, that concept is viewed differently - it talks about h o w the emotions are presented in a specific person perception, not w h a t are they exact (because we don't know in fact)

the brain is constantly processing the outward and inward ... trying to make sense which experients may be repeated, wchich needs to be shut up.

We, the people all around the world, have t h e  s a m e reaction to the [bodźce] 

What? !

Yea, haha

Suffering in the buddism sense is phycically bad for you, it is not only unpleasant, it is d a n g e r o us for your body - chronic stress

if you don't replenish your needs- you're improving illneses

CAN YOU REALLY TRUST YOUR FEELINGS - tenpercenthappier

8 marz & 21 X, (a ja wciąż marznę).

Brakuję mi Snu pod Strzechą stulistną...

i wartkich obiegów ciała utkanego z popłochu 

———pod kamieniem deszczu lat.

Zroszonych potraw naturą zamglonych

I mocy bez tchnienia

W objęciach mojej morgi.

Ty, co zgrzeszyłeś —

Obsypan niebiosem

Śladów sturękich kopytem wyniosłym,

Szlaku mi powiedź, bez echa pokonaj, i trudem ze zmianą odejdź w stokłosie.

Lub nawróć, swą twarz do mej zbliż, ukochaj i nie odstawiaj już

na półkę

...& care.

Cudem jest Pan, klęczący za rękę,

Spojrzeniem kalącym oblicze bez łez

I w swych wielogłosach stłumieniem wykłute

twe wargi jednakie, Bez echa, bez strun.

___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ ___ 

RUMIENIEM, zwróć

serce 

Zostałam wyposażona w wielki zasób siły. 

Jednocześnie w potężny zasób dźwigania.

Dźwigam codziennie, bezpodstawnie,

z nikłą nadzieją na sprawiedliwość

Remnants o f others

gdyby skrzydła były wiernością

broniłyby nas one przed podmuchem | frezji

o kształtach niesłownych

wdychanych na oczach tysięcy

i w tym milionie kłębiłyby się wiernie

zadumane nad przepaścią wszechrzeczy,

nad urwiskiem | pamięci

oktostychem mej rtęci

(twych , chęci)

Do Boga

 

")

 Ześlij go w odpowiednim dla siebie czasie.

                                                            Amen.

I'm not scared but im foolish

Strange disasters coming after

Sense of growing

Blowing homie

Roar and aching

I'm naive

<3

(Or very, very 

overtaking

steps)

Nigdy zamknięta

Na materacy nieboskłonie 

Poskładam

Otręby

woli 

Rozwiązania

nieproste

Love