Czy

Do którego świata ja pasuję?
Do tego przykładnego, w którym wstaje się o 6:30, je obiad 0 14:00, a kąpie o 22?

Czy do tego, w którym rozumiane są szepty inteligencji, w którym chodzi o transcendencję, ale z zachowaniem umiaru?

Czy do świata złudzeń i marzeń-iluzji?

Czy do fantasmagorycznego świata dziecięcej radości?

Czy do świata hermetycznego, do którego dostania się muszę pokonać schody wejścia w formę i żart nie-mój?

Czy powinnam poszerzać moje granice czy zadowalać się tymi, które ustanowiłam bądź w których tak czy siak żyję?

Czy jestem w stanie zrobić coś wiecej, coś innego, żeby osiągnąć to, czego mi brakuje, ale przede wszystkim

czy powinnam to robić, nieokreślone
to
po co, jeśli tak? żeby hołdować amerykańskim mrzonkom
wyssanym z palca romantycznym historiom
pragnień z pogranicza snu?

Jak żyć? Czy potrzebuję od życia czegoś więcej niż zwykłe życie? Czemu nie jest tak, jak było w mojej świadomości kiedyś?

Kocham życie i nie zamienię je na żadne inne, chociaż czasem nie chcę mi się żyć, chociaż łzy czasem nie chcą przestać płynąć, chociaż łamie się serce, a życie zdaje się być mętne i niepotrzebne.

Chcę się zdycyplinować, teraz zrobię arkusz z wosu, a potem pouczę się jakiejś działki, której nie umiem, np. UE lub czegoś takiego.

Yeah!!!!!!!!!!!!!

Osobowość człowieka kształtowana jest nie w hermetycznie zamkniętym środowisku rodzinnym, ale w świecie, w którym dobro ściera się ze złem, prawda z kłamstwem wywierając na człowieka wpływ i zostawiając w nim trwałe ślady.

You're gonna never let me down!

Kiedyś (teraz?) chciałam

Pływać w młodzieńczej miłości toni
wirować w blasku księżyca, opromieniając uśmiechami galaktyki snów
przeżywać wciąż erupcje zakochań
lśnić w ciepłym uścisku Tancerza mojego życia blaskiem kolorowych zórz

Pragnęłam młodości... bajkowej.
Ale ja chcę tej prawdziwej.
Zagadkowej, czułej... bolesnej, jedynej...

Teraz wiem, że żądałam niemożliwego
kłamstwa

Teraz wiem,
miłość to nie sterta ślicznych buziek
zastygłych wzrokiem na oku kamery

to nie widok pereł ust na lusterkach oczu

to nie przywdziane łuski szaleństwa młodości

to nie karnawał spontaniczności
urządzony dla kapryśnego dziecka

To wszystko to niedosyt
Prawda tkwi głębiej
Między wirowaniem pralki
Promieniami bezzębnych usteczek
i na wpół otwartych sklejonych oczu
a wybuchami płaczu czy śmiechu

To jest dużo bardziej tajemnicze
i nieodgadnione

Nie wiem czy zaczyna się nieśmiałymi spojrzeniami
Roziskrzonych oczu
Czy przypadkowym skrzyżowaniem srogich dróg

tymczasowo, odpuszczam te dociekania
widząc, że do Niej prowadzą nieznane mi szlaki
a przybliża ta wolność, która pozwala mi wymazać
malowanek mrzonki
.

Na miłość trzeba być gotowym.

You said i must be ready to love
You said i must wait and learn
                                 
and what if i don't wait for anything?
What if there's nothing to wait?...
Of course, it's a lie
But sometimes is hard to be still
and keep smiling
keep living
keep hoping
keep

I don't know what life really is
and i don't know what is waiting for me
and who
i know i must give my life a play
Give God a chance
to guide my way.
and me
 to growing

I can't do that
and i strongly, truly
don't want it to take control.

So, how to act?
LOVE

Me, first of all
So tough, isn't it?

REMEMBER
Your life is not about a man
or.. only YOU

it is
i think it is about

לאהוב